|
|
 |
 |
|
|


|

Bir
pazar ziyareti...
29
mart pazar günü, çok hoş,çok zarif bir çift ziyaretimize gelmişti...
web sitemizden bizi bulmuşlar,çocuklara süt, mama getirmişlerdi...
Dediler ki, "Size yakın bir yerde, yola çıkmış,ezilme tehlikesinde
olan yavru köpek görduk, ne yapabiliriz?" "Gidip alalım"
dedim... Yanımıza
taşıma box'ını alıp, Aytaç Bey'ın arabasına bindik eşi Filiz Hanım ile birlikte...
TRM'ye gelirken, 3 şerit geliş 3 şerit gidişli bir yol var...Yolun
bir yerinde de mezbaha...
Onun önünde, kaldırımın üzerinde, çimenlerin arasında o'nu gördük...
fakat yalnız degildi,kardeşleri de vardı...3 tane olduklarını sanırken,
bir de baktık ki yanda bir çuval... ama hareket ediyor....Açıp baktık
ki 4 de çuval içinde...çıkamamışlar...
Bir yaratık, 7 bebegi çuvalın içine doldurmuş ve yolun kenarına
atıp kaçmış...
Hemen taşıma boxunun içine koyduk ve TRM'ye döndük...
Filiz Hanım ve eşi Aytaç Bey'in o gun TRM'ye yaptıkları ziyaret
ve yoldaki dikkatleri sayesinde aç, susuz kalmaktan ve ezilmekten kurtuldular...
Kendilerini tanıdıgımız için çok mutlu olduk...
Ziyaretlerinin ve desteklerinin her zaman devam edeceginden hiç
kuşkumuz yok...
Iyi ki varlar...
İnci Kutay
TRM Gönüllüsü
|
|
 |
 |
|
 |

Bilin bakalım kim ?
O,
dogustan bacaklarında anomali olan, sonrasında bir arabanın carptıgı,
akabinde bize terk edilen., tabii oyle bırakamayıp, amelıyatını
yaptırdıgımız, diger sokaga bırakılamayacak durumdakı arkadasları
ile ciftlik bolumuzde yasayan, arada gelen ziyaretcilerin 2 farklı
goz rengini,tuhaf yuruyusunu ve kocaman boyunu gordukce,
"ahhhhh canıııııım,ne de tatlı seymis bu boyle" dedikleri
ama almadıkları Lea'mız...
Nisan ayında Kanal1'de Hayvan Dostu programında Sevgili İpek Ruacan,Lea'nin
hikayesini yayınladı...
Elazıg'dan programı izleyen Deniz Hanım,Lea'ya talip oldu... Eşi
Ferruh Bey, taaaaa Elazıg'dan arabası ile gelerek Lea'yı evlerine
götürdü...
Veee az önce işte bu fotograflar geldi... Biz çooook mutlu olduk,
sizlerle de paylaşmak istedik...
İpek Ruacan'a,Kanal 1'deki diger dostlara, bizleri Deniz Hanım ve
Ferruh Bey'le tanıstırdıkları ve Lea'nın bir yuva sahibi olmasını
sagladıkları;
Deniz Hanım ve Ferruh Bey'e, duyarlılıkları,usenmeden yuzlerce kilometre
yaparak gelip Lea'yı aldıkları, evlerine yeni bir uye olarak kattıkları
icin tesekkur ediyoruz...
İnci Kutay
3 haziran 2009
|
|
|
|
 |
 |
 |
TRM'ye
terk edildiği zaman koyduğumuz ismiyle TONY, yeni ismiyle ADOLF'un
annesinden gelen maili paylaşıyoruz(bilmeyenler için; bir bacağı
kırıktı,pimliydi...cok yakısıklı ve magrurdu...koccamaaaan cüssesine
herkesler bayılıyor ama bacak aksak diye almıyordu,tüm ziyaretcilere
bacagını gosteriyor,aglıyor,ama kalpler yumusamıyordu...taa ki Merve
Hanım karsımıza çıkana kadar:) |
Merhaba
İnci Hanım
Ekte size son 1-2 resmini yolluyorum. Annem ve teyzem sağolsunlar
o kadar şımarttılarkı onu, kendini kanış sanıyor :)
Mahallemizde biz cok meşhur olduk ve kolunu soran herkese de hikayesini
usanmadan anlatıyorum. Burada hayvan dostu çok var.. Onlarda baskalarını
etkilesin, hayvan almayı düşünen olursa mutlaka barınağa yönlendirsinler
diye Hayvan beslemenin moda olduğunu düşünen, bir aksesuar olduguna
inanan aileler, gençler olduğu sürece malesef bu zavallıcıklar daha
cok üzülür Hergun ayrı bir hikaye duyuyorum bende burada. En son bir
bayan ile tanıstım, Golden köpeği var. Parkta Adolfunde beraber oynadıgı
sokak köpekleri var. Hepsi birbirinden tatlı ve halk baktıgı icin
saglıklılarda. Bu sokak kopekleri oynamak icin Goldena havlıyorlar
ve ustune dogru kostukları ıcın bayan deliriyor hayvanlara saldırıyor
ve belediyeye sikayet ederek hayvanların alınmasını ıstıyor Dedim
ki bu nasıl bir hayvan sevgisi..senin ki kopekte parktaki ne? Ustelik
parktakının daha fazla ilgiye ihtiyacı var..Bu zihniyet ile bir gun
kendi kopegini size getirebilir "sıkıldım" diye..Emin olun
hic sasırmam... Tabi bunun yanısıra cok guzel hikayelerde var, evini
köpekleri için kapatıp kendi kiraya cıkan bayan gibi Neyse ben bu
konuda cok doluyum ama eminim siz benden daha dolusunuzdur...
Sevgilerimle, Merve
  |
|
 |
mutluluklari daim olsun diyoruz.... |
 |
Minik
labrador melezimiz yeni ailesi ile birlikte...
|
 |
iyi günler geçen gün sizden 2 numara beyaz bir terier almıştık
kızımız yıkanıp tüyleri kesildikten sonra kendine
geldi . yemeklerini çok yemiyor ama zamanla alışır diye düşünüyoruz.
tuvaletini hiç eve yapmadı gerekli aşılarını yaptırdık sanırım şu an çok mutlu
henüz sesini duymadık derken annemi şapkasıyla tanımadı ve azıcık havladı seside kendisi gibi güzel :)))
kardeşimde çok alıştı artık korkmuyor . biz çok mutluyuz herkez onu çok seviyor
sevgiler sude,doğa,gamze aydemir
|
Diğerleri
için tıklayın... |
 |

|
| Bu
malzemeler her daim lazım... |
YENİ
LİSTEMİZ
LÜTFEN OKUYUN! |
 |
|
|
 |
ORMANDA
HAYAT !
|
|

Diğerleri
için tıklayın... |
Geçen
hafta gönüllümüz Güher Hanım ve IBB TRM ekibi ile birlikte
yine ormanda yemek dağıtıyordu... O gün ben de onlara eşlik
ettim...
Tabii "orman" dediğimiz yerler arasında mesafeler
çok uzun...her ilçe başka bir yere atıyor...
Burası Kurfallı...
Resimdeki bebekleri Güher hanım ve arkadaslar iki hafta kadar
önce geldiklerinde görmemisler..
Anneleri de yoktu...Ya anneyi yakayamadılar ya da....kimbilir
ne oldu...Belki en yakın köye veya getirildiği şehrin içindeki
yere gitmeye çalıştı yuvrularına yemek bulabilmek için...Yemekleri
döktük, dönmek için arabaya bindik ama az ileride bir yerlerden
bebek havlaması geliyordu...Ekipteki arkadaşlardan biri binmedi.,sesin
geldigi yöne doğru yürümeye başladı...
Biz de araba ile takip ettik.Eliyle "gelin" işareti
yaptı, indik...Birileri cok derin bir çukur kazmış..."Herhalde
define arıyorlardı" dedi ekiptekiler...Çukurun dibine
eğilince araya sıkışmışs bebeği gördük...Mehmet indi, ardından
da Erol ekipten...Kucaklayıp resimde gördüğünüz kardeşlerinin
yanına koydular...Eger o gün oraya gitmeseydik.,o sesi duymasaydık..Gerçi
"ne degisti" diyeceksiniz...Bir günlük veya iki
günlük yemek bıraktık...Aynı yere sıra taa 15 gün sonra gelecek...Ve
o yavrular orada olmayacak...
Onların yerine yenileri atılmış olacak...Ve bu kısır döngü
hep devam edecek...
Neredesiniz?
|
|

Anne
ve çocuklar. IBB"deki görevli arkadaşlarımız ve Gönüllümüz Güher hanım'ın
çabaları ile atıldıkları bu orman kösesinde hayatlarını sürdürüyorlar...
Sıra haftada 1 kez onlara geliyor. Onlarsa; insanların nankörlüğüne,
merhametsizliğine, sevgisizliğine adeta ders vermek istercesine sabırla
bekliyorlar...
|
|
 |